هر جا بودم داد میزدم دیوونه مرجان منم
تو اوج غربت یادمه به عشق تو زنده بودم
وقتی که تنها میشدم غرق خیال تو بودم
لحظه بیداری و خواب به یاد تو نفس زدم
وقتی تموم آدما رو از دلم خط میزدم
هنوز تو یادم مونده که اسم تو رو قاب میزدم
وقتی که بارونی میشه پیاله داغ چشام
بغل میزد بوسه میزد به عکس تو خط لبام
یادمه آروم نمیشد نوار بی تاب دلم
تو لحظه خداحافظی وقتی میگفتی من برم
ستاره های قلب من به عشق تو نور میزدن
برگهای تاریک دلم بخاطر تو گم شدن
به خاطر تو روی اسم آدما خط میزدم
هر کی تو چشمم زل میزد اسم تو رو داد میزدم
با اینکه من خوب میدونم تو یک پری من آدمم
اما چکار کنم دلم همش میگه دوست دارم
آهای پری قلب من عروسک زیبای من
چه جور دیگه باید بگم فقط تویی نگار من
شاید سیاه و تیره ام واسه عشق تو کم ام
شاید که لایق نباشم اما هوسباز نبودم
دیوونه عشقت شدم اما تو باور نداری
ساغر میخونت شدم بازم تو باور نداری
اسیر چشمونت شدم اما تو باور نداری
قطره بودم دریا شدم بازم تو باور نداری
سیاه بودم سپید شدم اما تو باور نداری
شمعی بودم شعله شدم بازم تو باور نداری
سراب بودم چشمه شدم اما تو باور نداری
هوس بودم عشق شدم بازم تو باور نداری
مرگ بودم خدا شدم اما تو باور نداری
غصه بودم خنده شدم بازم تو باور نداری
سایه بودم نور شدم اما تو باور نداری
هر چی بگم هر چی باشم بازم تو باور نداری